در زندگی  زخم هایی هستند که مثل خوره در انزوا روح را می خورد و می تراشد   

  " صادق هدایت"

اکنون که جملاتم را بر صفحه مانیتور ثبت می کنم کوله بارم مملوو از حقایقی هر چند تلخ است اما آینده را در برابر چشمانم شفاف می بینم  . آری حادثه ای اتفاق افتاد , که هر چند تلخ بود اما شیرینی تجربه آن  را به کامم حس می کنم . حادثه ای که باعث شد همشهریانم آزرده شوند و بدون تحقیق در اصل آن به نا گاه یقه فردی مجتهد را گرفتند که هیچ گونه ارتباطی با قضیه نداشت بلکه روحش هم بی خبر از این ماجرا بود.

آری گاهی افرادی هستند که برای رسیدن به آمال خود نه تنها  که جلوی حقیقت را می گیرند بلکه حقیقت را آن طور که خود می خواهند جلوه می دهند حقیقتی که با آن  احساس پاک مردم دیارم را به بازی گرفتند .بله دوستان , در ظاهر  ممکن است این افراد به هدف خود دست یافته باشند اما باید بدانند که در باطن و در ورای آنچه که فکر می کنند روزی خواهد رسید که حقیقت روشن خواهد شد :

" حقیقت گلی است که در شوره زار هم می روید "

بگذریم چرا که هر چه بگویم باز هم متهم هستم ., نمی دانم ولی به خاطر داشتن یک وبلاگ فعال نه آن هم سیاسی بلکه فرهنگی که مطالبش گواه آن است . عذر خواهم و ناراحت و دل شکسته از هم ولایتی هایم , از مردم , استادان , هم دانشگاهیان , هم رشته ای ها , هم خوابگاهی , هم اتاقی گنابادی ام و هم فکر گنابادی ام , نه به خاطر نوشتن مطلبی بلکه نوشتن مطلبی از سوی فردی  مغرض و آنهم در جواب یک بی ادبی و شاید یک طنز .

شاید بگویید من بجستانیم اما من تمام مردم دیارم جنوب خراسان که افرادی پاک و زحمت کش هستند را همشهری خود می دانم و خود را متعلق به آنان می دانم  .

شاید اکنون این احساس ناراحتی من برای بعضی افراد کمی تعجب آور وبرای بعضی اظهار گلایه از دیر بیان کردن آن . در جوابشان تنها می توانم بگویم که آیا من مقصرم ؟     من بی گناهم چرا که این را من نمی گویم بلکه تمام افرادی که مرا می شناسند و مطالبم را می خوانند این طور می گویند .

ناراحتم و خسته , نمی دانم به کدامین گناه تنها و بی کس مرا در بین امواج مخرب به سوی مردابی کشاندند  و اکنون که بیستمین بهار زندگی ام را تجربه می کنم اینگونه این بهار را به خزانی تلخ و سرد و بی روح برایم رمق زده اند  و بودند دوستانی که مرا به سوی آن فرستادند و دشمنانی که سعی در هدایت من کردند . آری من این را به خوبی حس کردم

دیگر بس است , دیگر نمی خواهم از له شدنم و نابود شدنم و بی کس خار و خفیف شدنم بگویم , دیگر بس است .

در این مدتی که می نوشتم خیلی چیزهایی را فهمیدم و خیلی چیزهایی را نفهمیدم. از سنگ انداختن ها و ناامید کردن ها و گاهی هم ....... .

آری افرادی بودن که نمی خواستند من به شهرم خدمت کنم .مشکلشان من نبودم بلکه پیشرفت شهرم بود و در این بین هیچگاه کمکها و یاری دوستان  هر چند اندکم را فراموش نمی کنم و صمیمانه تشکر می کنم . دوستانی که مرا دریافتند و وبلاگ نویسانی که مرا نمی شناختند ولی از روی نوشته هایم مرا شناختند .

اکنون  تجربه ای فراوان و امیدی تازه  را یافته ام و باید به خود استراحتی دهم تا از یک طرف جواب سوال هایم را بیابم  و از سوی دیگر درسها و کارهایم را مرور کنم و دیگر نمی توانم به فعالیت  وبلاگ مستقلم ادامه بدهم , وبلاگی که سراسر تجربه و.... برایم بود .

اما من سخن دکتر علی شریعتی را همیشه به یاد خواهم داشت که " اگر نمی توانید بالا روید , سیب  باشید تا با افتادن اندیشه ای را بالا برید" و  دیگرانی که در این راه قدم  گذاشته و خواهند گذاشت  یاری خواهم کرد نه آنکه مورد انتقاد و سرزنش و توهین قراردهم .

 باشد که سپاسگذار باشم .

خداوندا آرامشی عطا فرما تا بپذیرم آنچه را که نمی توانم تغییر دهم

شهامتی که تغییر دهم آنچه را که می توانم

و بینشی که تفاوت آن دو را بدانم

آمین